trevlig resa

wij ook

underdog

afbeelding aanklikken om te vergroten

ungreen slashes

"Bedenker world wide web biedt excuses aan voor ‘//’

Londen, 14 okt.

Sir Tim Berners-Lee, de bedenker van het world wide web,heeft gezegd dat de ‘//’ in een internetadres eigenlijk onnodig zijn.

De schuine streepjes hebben internetgebruikers lang geïrriteerd. Berners-Lee gaf toe dat hij, toen hij het web ontwierp, er geen idee van had dat de streepjes zoveel moeilijkheden zouden veroorzaken. Hij heeft zijn excuses aangeboden voor het gebruik van de twee schuine streepjes in een internetadres.

Tijdens een symposium in Washington over de toekomst van technologie zei hij dat hij makkelijk url’s had kunnen bedenken zonder slashes. “Het leek een goed idee, destijds”, aldus Berners-Lee.

Tegenwoordig vullen de meeste internetbrowsers de twee schuine streepjes automatisch in wanneer een internetgebruiker een webadres begint met ‘www’. Berners-Lee wees tijdens het symposium echter op de extra printer inkt die verspild is door de twee onnodige tekens."

Bron: NRC, 15 oktober 2009

sisterhood

"A sister can be seen as someone

who is both ourselves

and very much not ourselves

- a special kind of double."

Toni Morrison

music

minnegoodje

"Lise, hoor den stormwind huilen,

Aan den donderknal gepaard!

Laat ons in dit boschje schuilen,

Tot het onweer wat bedaart."

Lise voelt haar 't hart zoo jagen:

Dubbelde angst ontrust haar bloed,

Daar zij vrees voor de onweêrvlagen

En voor haren herder voedt.

Maar het zwerk, steeds meer verbolgen,

Schiet al heller stralen uit;

Zal ze, moet ze Milon volgen?

Lise weifelt in 't besluit;

Doch aan d'arm van haren herder,

Zet ze, dringend aangespoord,

D'eenen voet uit vreeze verder,

D'andren voet uit liefde voort.

Duchtend 't boschjen in te dringen,

Aarzelt, toeft zij aan 't begin;

Maar des bliksems schitteringen

Drijven haar er eindlijk in.

't Weêr bedaart; 't houdt op met lichten;

De onweêrflitsen troffen niet;

Maar onmisbaar zijn de schichten,

Die het Minnegoodje schiet.

In een onweêrwolk verscholen,

Met de hand aan pijl en boog,

Hield hij, waar ze mogten dolen,

't Minnend paartje digt in 't oog.

Blozend, knorrend op zich zelven,

Keerde Lise uit 't boschje weêr.

Kalm was 't aan de luchtgewelven,

Doch haar hartje was 't niet meer.

Johannes Immerzeel (1776-1841)