minnegoodje

"Lise, hoor den stormwind huilen,

Aan den donderknal gepaard!

Laat ons in dit boschje schuilen,

Tot het onweer wat bedaart."

Lise voelt haar 't hart zoo jagen:

Dubbelde angst ontrust haar bloed,

Daar zij vrees voor de onweêrvlagen

En voor haren herder voedt.

Maar het zwerk, steeds meer verbolgen,

Schiet al heller stralen uit;

Zal ze, moet ze Milon volgen?

Lise weifelt in 't besluit;

Doch aan d'arm van haren herder,

Zet ze, dringend aangespoord,

D'eenen voet uit vreeze verder,

D'andren voet uit liefde voort.

Duchtend 't boschjen in te dringen,

Aarzelt, toeft zij aan 't begin;

Maar des bliksems schitteringen

Drijven haar er eindlijk in.

't Weêr bedaart; 't houdt op met lichten;

De onweêrflitsen troffen niet;

Maar onmisbaar zijn de schichten,

Die het Minnegoodje schiet.

In een onweêrwolk verscholen,

Met de hand aan pijl en boog,

Hield hij, waar ze mogten dolen,

't Minnend paartje digt in 't oog.

Blozend, knorrend op zich zelven,

Keerde Lise uit 't boschje weêr.

Kalm was 't aan de luchtgewelven,

Doch haar hartje was 't niet meer.

Johannes Immerzeel (1776-1841)